پایگاه جامع شهدا

((وصـیت نامه )) بســـــــــمِ الله الرَّحــــمنِ الرَّحـــــــــــــیم بسم رب الشهداء و الصدیقین با درود فرآوان به امام امت آن نائب امام زمان که ما را از منجلاب فساد به سوی الله سوق داد. وصیت نامه ام را آغاز می کنم . اول از هر چیز برادران و خواهران گرامی : این را از شما می خواهم که امام عزیزمان را تنها نگذارید زیرا با بودن وی تمام توطئه های دشمنان خنثی و حربه های آنها به زیان خودشان به اتمام می رسد.تمامی هدف و مقصود ما اسلام است و این انقلاب و تمامی ملت ایران وسیله ای برای تحقق آن می باشد .برادران و خواهران گرامی اتحادتان در پشت جبهه بیشتر کنید چون که شما الله و پیامبر و امامتان یکی است . پس علتی وجود ندارد که شما اختلاف داشته باشید . مگر توطئه های دشمنان انقلاب . که از شما میخواهم که در برابر آن هوشیار باشید و بنده افتخار میکنم و شکر خدای را به جا می آورم که به عنوان سر باز امام زمان بوده ام و در راه دین محمد (ص)فدا شده ام اما اقوم و خویشان و تمامی اهالی زادگاهم کال از شما می خواهم که برای من گریه نکنید. برای امام حسین و فرزندان آن که به اسارت رفته اند گریه کنید. که در آن زمان فریاد می زد (هل من ناصرن من ینصرنی) وکسی نبود که به یاری آایشان بشتابد. و برای علی اکبر حسین گریه کنید .که خودش تنها به میدان رفت و شهید شد . نه برای من که با هزاران سرباز و بسیجی به جنگ کفار رفتم و برای قاسم تازه داماد حسین گریه کنید . که موقعی که با عروسش وداع کرد خودش تنها بود . اما پدر و مادر ارجمند و گرامی و عزیزم 19 سال خصوصا در ایام کودکی برای من زحمت کشیدید. و از شما التماس دعا دارم و از شما مخصوصا مادر بزرگ مهربانم می خواهم که مرا حلال کنید. پدر جان می دانم که قریب دو سال است که در قطر می مانی و به ایران نمی آمدی.برای چه هدفی بود؟ برای این بود که مادرم برایت نوشته بود که می خواهم کار احمد را به اتمام برسانم (مراسم عقد وعروسی)و از شما می خواهیم که فقط مرا حلال کنید . که مراسم عقد من خداوند به عهده کسی دیگر گذاشته بود و از خدای منان اجری بزرگ برای شما خواهانم و همچنین مادر و مادر بزرگم و خواهرانم و عمه هایم و دختر عمه هایم از تمامی شما حلال بودی می طلبم و از شما ممنونم و امیدوارم که مرا ببخشید. و اما برادرم محمود و سلیمان از شما می خواهم که همگام با کلیه برادران گروه مقاومت هر یک سربازی برای اسلام نظیر چمران باشید . و من که امانتی پیش شما نبودم و از آن خدا بودیم و حالا نیز نزد پروردگار رفته ام و شما هم نیز اینچنین می باشید. و اما سخنی دارم با خانواده های شهداء و اسرا دارم . شما به هیچ عنوان دلخوری نکنید . هر شهادتی مکمل آن اسارت می باشد، اگر امام حسین شهید شده بود اما کاروان اسرای کربلا و زینب نبودند اصلا شاید یادی از امام حسین نمی ماند و می گفتند که یک خارجی قیام کرده و سرکوب شده است . اما با بودن زینب هدف و قیام امام حسین به جهان صادر شد. در پایان از کلیه برادران و خواهران کال و پاقلات واشکنان که مرا می شناسند خواهشمندم که از صمیم قلب مرا حلال کنید . مرا در قبرستان آب انبار دراز کال به خاک بسپارید . والسلام احمد محمدی پور